Zaburzenia u dzieci

W praktyce zaburzenia zachowania, stanowią ścisłe powiązanie z zaburzeniami emocjonalnymi oraz niedostosowaniem. Dzieje się tak, ponieważ zmiany rozwojowe dziecka, powodują, że zaburzenie przestaje być indywidualnym problemem dziecka i jego najbliższego otoczenia. „Zaburzenie wyzwoliło niedostosowanie, a w miarę dalszego rozwoju staje się składową częścią problemu niedostosowania. Związku, z czym, zaburzenia emocjonalne stanowią psychologiczny komponent niedostosowania społecznego, które jest zjawiskiem bardziej złożonym, składających się z czynników psychologicznych, ale ma też wyraźny aspekt socjologiczny. Niektórzy badacze oponują przeciw wszelkim próbom rozłącznego traktowania omawianych pojęć, gdyż po prostu brakuje jasnych przesłanek na podstawie, których można dokonać separacji. Zewsząd dochodzą nowe informacje o zachowaniach agresywnych, które staja się coraz brutalniejsze. Młodzież zadaje ból psychiczny i fizyczny. Nie liczy się z konsekwencjami i karą. Szukają wzorców agresorów, czerpią przyjemność z zadawania bólu. Nagłaśniają swoje czyny, chełpią się tym, co zrobili. Wydawać, by się mogło, iż w takim przypadku określenie pojęcia agresji nie będzie trudne. Z agresją mamy do czynienia na każdym etapie życia, w rodzinie, szkole, grupie rówieśniczej. Jest to dziś bardzo poważny problem.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.